Estivemos intercambiando impresións sobre os primeiros capítulos de
'Drácula'. Como apuntaba un membro do club, Johnathan e o seu diario
actúan coma un "espello" no que nos recoñecemos, adentrándonos con el
nun mundo descoñecido e inquedante.
Harker adéntrase en Oriente, nunha viaxe que ten algo de iniciático: vai
deixando atrás a civilización urbana (o ferrocarril, a súa Kodak...) ,
que, paulatinamente, da lugar a un mundo primeiro pintoresco e rural,
pronto agreste, salvaxe e sumido en supersticións que parecen ameazalo
directamente.
Harker é un pequeno burgués, un profesional que vive do seu traballo,
acostumado á orde (é avogado) e a quen irritan os imprevistos e as
fallas de puntualidade. As súas virtudes coinciden en grande medida coas
necesidades do sistema productivo ao que serve. Ten un futuro ligado ao
seu traballo e á súa prometida, a quen lembra con castos pensamentos,
por exemplo, cando descubre un prato que lle gusta ("apuntar esta
receita para Mina"). No castelo de Drácula está illado, rodeado de
lobos, entregado a unha vida nocturna imposta polo conde. É un home
práctico, que se fixa e se apoia nos aspectos prácticos da vida (na
biblioteca do conde só se fixa na guía de ferrocarrís e nos volumes
relacionados co seu propio traballo), pero que, sen querer, pasa da Orde
ao Caos, do Mundo Diurno ao Mundo Nocturno, onde mandan forzas que
descoñece por completo.
Pola contra, Drácula está no seu elemento ("Transilvania non é
Inglaterra") e o seu carácter contrasta grandemente co de Harker. Os
dous son -permítasenos a expresión- como a Noite e o Día. Quén é
Drácula? "Son un noble -di el mesmo-, un boiardo, e estou acostumado a
que me coñezan e me obedezan". Pertence a unha antiga familia, á que
prácticamente confunde co seu país, e considera ao resto da Humanidade
coma meros peóns ao seu servizo. Así, cando fala do seu antepasado
(trátase de el mesmo?) e da guerras que librou contra os invasores, di:
"tras haber tenido que replegarse, volvió varias veces a la carga, solo,
dejando atrás el campo de batalla, donde yacían sus soldados, sabedor
de que al fin él triunfaría. ¡Dicen que, al obrar así, sólo pensó en sí
mismo! Pero, ¿de qué servirían las tropas sin un jefe? ¿En qué pararía
una guerra si, para conducirla, no hubiese un corazón y un cerebro?"
Seguiremos atentos á evolución dos acontecementos. Pode que a viaxe de
Johnathan Harker sexa tamén unha viaxe interior, unha iniciación onde se
atopará consigo mesmo e con recantos descoñecidos do seu propio
espíritu. Qué sabe un o que pode chegar a descubrir cando decide mirarse
nun espello? E por qué os vampiros non poden verse nos espellos?
